جرات نوشتن اینگونه ترانه رو نداشتم اما خوندن یه شعر از دکتر شریعتی باعث شد تا «گریه کن» متولد بشه ابیاتی که داخل " " نوشتم مربوط به درددل امام با مادر و خواهرش هست و بقیه حرفهای خودم هست که خطاب به بقیه نوشتم.
نمیدونم چی بگم اما اینروزا بعد روزی اشک و گریه همدم تنهائیام شده و به کوچکترین بهانه با نام زهرا و علی و حسین و زینب می گریم.
این ترانه با جسارت و فروتنی تقدیم به سالار ترانه هام «وارث آدم»، امام حسین (ع):
گریه کن
ازدیده به جای اشک خون می آید
دل خون شده، از دیده یرون می آید
دل خون شد از این غصه که قصه عشق
می دید که آهنگ جنون می آید
«دکتر علی شریعتی»
گریه کن بر این غریبی
واسه چشم تر بی بی
روانه شو ای اشک من
در غم پسر بی بی
" مادرم غریبی چه سخته
وقتی که تک و تنها هستم
به چشمای تر دخترم
چه سخته که چشمامو بستم
دلم گرفته از این زمین
هوای آسمونُ دارم
بیا و بازدستامو بگیر
هوای آقاجونُ دارم"
گریه کن ای دل صادق
برای غربت عاشق
اشک بریز ای من بی کس
بر سر بغض شقایق
ببار ای ابر ترانه
جاری تر شو ای اشک غم
روضه بخوان ای پوپکم
گریه کن بر غم خاتم
" خواهرم ساعت رفتنه
موعد از هم دل کندنه
واسه وداعم گریه نکن
این سفر سرنوشت منه
داره غربتم به سر میاد
میرم که خیلی منتظرم
از نامردمیها خسته ام
باید از این غمکده برم"
گریه کن گریه کن بر عشق
بر غم و ماتم مولا
گریه کن گریه کن بر خون
برای نوگل زهرا
«اکبر یارمحمدی»
این روزای اشک و عاشقی رو به تمامی عاشقان مولا تسلیت میگم.
در پناه حق عاشق و آبی و سرفراز باشید/ یا علی
