هفت سال پیش که پشت کنکور بودم درست همین شرایط رو داشتم با این تفاوت که خوندنم برای کارشناسی ارشد نه برای مدرک و نه برای علم افزونی بلکه فقط برای رو کم کنی هست رو کم کنی از همه کسانی که خیال می کنند که من تموم شدم احساسشون این بود که لیاقتم همین بود که هستم و نباید بیشتر از این جلوتر برم.

خب اینا نوشتم که بگم قراره یه مدتی نباشم و یه خداحافظی کوچولو با «زخمه» عزیزم داشته باشم و دیگه یه مدت ننویسم. حتی قرار بود تو یه پروژه موسیقی هم مشارکت کنم اما امروز زنگ زدم و انصرافم رو دادم تا اسفند قراره به هر کاری نه بگم و هم این وبلاگ و هم وبلاگ دیگه ای که مدیریتش با من هست موقتا تعطیل هست نه خبری هست و نه قراره اتفاقی بیفته فقط میخوام کارشناسی ارشد قبول بشم تا چشم کسانی که منو  متهم به بچه بازی می کردند در بیاد.

Belalim                                      عزیزدرد کشیده ام

Yine hasretli bir güne                    دوباره به یه روز پرحسرت

Giriyorum hayalinle                       با خیالت وارد میشم

   Aklımdan çıkmıyorsun belalım       از ذهنم بیرون نمیروی

Sensiz geçen akşamlarda               شبهای که بدون توبگذره

Yine başım belalarda                     بازم در رنج و درد به سر می برم

Mutlumusun oralarda belalım          در اونجا آیا خوشبختی عزیزم

Belalım                                         عزیزم

Yaban çiçeğim                               گل صحرایم

Belalım                                         عزیزم

Aşkım gerçeğim                             عشقم ، حقیقتم

Belalım                                         عزیزم

Tek sevdiceğim                              تنها عشق من

Belalım ah... yaralım                       مصیبت زدۀ من ، رنج کشیدۀ من

Sevdiğim dert ortağımsın                 عشق من تو شریک رنجهام هستی

Hazanımsın baharımsın sen             پاییز و بهارم تو هستی

benim tek varlığımsın                    هستی من تو هستی

Sensiz geçen akşamlarda                شبهایی که بدون توبگذره

Yine başım belalarda                       بازم در رنج و درد به سر می برم

Mutlumusun oralarda belalım           در اونجا آیا خوشبختی عزیزم

Belalım                                          عزیزم

داشتم میگفتم تو این مدت هم فقط یه ترانه نوشته بودم که اونم همین «طاقت» بوده با اینکه هم فرصتش رو نداشتم و هم سوژه اش برام جور بوده اما ترجیح میدم تا یه مدتی دور ترانه رو خط بکشم انگار تو حالت عادی حس و حال ترانه نویسی ندارم هر موقع میخوام لای کتاب رو باز کنم و یا سر کلاس بشینم و یا بخوام یه کنکوری و امتحانی بدم باید این مرض قدیمی بیاد سراغمو و منم بشینم و ترانه نویسی کنم چیکار کنم زورکی نمیتونم ترانه بنویسم. مطمئن باشید به وبلاگ دوستان حتما سر خواهم زد اما اجازه بدین یه مدت استراحت کنم و به کار واجبترم یعنی درس خوندن و آماده شدن برای کنکور برسم.

زیر سایه حضرت حق همیشه آبی و عاشق و سرفراز باشید/ یا علی