طرحی واسه عشقهای دهه شصتی دارم اما فقط تا یه جایی رو رسیدم بنویسم نمیدونم چرا نمیتونم ادامه اش رو بنویسم
سه بند اول رو خوب اومده بودم اما هر کاری کردم باز همه مث بند چهارم تلخ از آب در میاد نمیدونم چرا

امیدوارم بتونم تا یه جایی اینو برسونم که بشه روش آهنگ گذاشت ... فعلن که دارم طرح اولیه میزنم براش

روبروم یه آینه اس
که منو در من میشکنه
یکی نه مث مجنون که
به خود جنون میزنه

روبروم عکس توئه که
تو قاب لپ تاپم زنده اس
یکی نه مث لیلی که
دلخوشیش به یه خنده اس

منم اون همیشه دلخون
که یه عاشق شصتی ام
تو قاب عکس جنگ و خون
که یه عاشق شصتی ام

اینا اعتراف منه
واسه این که باورت شه
هنوز یکی اس تو هوات
رفتی که بی خبرت شه

مرا به نام کوچکم صدا کن

آنجا که "من"

تمام می شوم

"راه"

آغاز می شود!

اکبــــــــــــــــــــر

یا علی

هر جا که برم دوباره به این خاک بر خواهم گشت. این شعر اردلان سرفراز رو خیلی دوست دارم خیلی ها

دوباره باز خواهم گشت
درِ گُل‌خانه‌ها را بازخواهم کرد
تمام آسمان را آبی پرواز خواهم کرد
تو را در کوچه‌های کودکی آوازخواهم کرد
از آنجائی که ماندم ناتمام، آغاز خواهم کرد
تمام قفل‌ها را باز خواهم کرد
دوباره باغمان را سبز خواهم ساخت
درخت عشق خواهم کاشت
سیاهی یا سپیدی نه!
تمام رنگ‌ها را دوست خواهم داشت

کبوترهای عاشق را
گلهای شقایق را
یکایک از قفس آزاد خواهم کرد
تو را ‌‌ای ناب، ‌ای نایاب
تو را ‌ای تشنه‌ی سیراب (تو را ‌‌ای تشنه‌ی داراب)
تو را ‌ای خانه‌ی برآب
تو را آباد خواهم کرد
تو را هر لحظه و هرجا
تو را هر جای این دنیا
تو را در باغ‌های سوخته
بر ساحل داغ عطش فریاد خواهم کرد
به آهنگ صدای موج از دریادلانت یاد خواهم کرد

سبب سازان هجرت را
تبر داران ظلمت را
به دار نور خواهم بست
زمین زادگاهم را که صد‌ها تکه و پاره‌ست
دوباره بازخواهم یافت، که عمری رفته بود از دست
دوباره بازخواهم گشت
اجاق سرد مادر را
به عطر نان تازه زنده خواهم کرد
دوباره اسب مغرور پدر را
زین و برگی تازه خواهم کرد
به سوی چشمه‌های روشن خورشید
به سوی دشت‌های سبز خواهم راند

کتاب ناتمام خاطراتش را
کتاب خاطرات ناتمامش را
از گرد و غبار سال‌های پستوی وحشت
دوباره پاک خواهم کرد
ادامه داده از تو می‌نویسم
آنچه را باید
از آن دستی که آتش زد
بلائی که به جان ما و من آمد
ظهور و سُلطه ابلیس
با نام خدا و چهره‌ی قدیس

دوباره باز خواهم گشت
تمام مطربان را سازهای کوک
تمام شاعران را شعرهای ناب خواهم داد
اگر حتا فقط یک روز باقی باشد از عمرم
به خانه بازخواهم گشت
به خاک سرزمین زادگاهم، سجده خواهم کرد
بوسه خواهم زد!
دوباره باز خواهم گشت
دوباره باز خواهم گشت
به خانه بازخواهم گشت!
***
نه، من اینجا نخواهم ماند!
در این تنهایی خاموش و
بی رویا نخواهم ماند!
بسوی چشمه های روشن خورشید
بسوی خاک و گند مزار
بسوی دشت های سبز خواهم راند
نه ، من اینجا نخوام ماند!
نه ، من اینجا نخواهم مرد!
دوباره (شروه های ناب صابر) را
به میهمانی شب بوهای ( ایزدخواست ) خواهم برد

اردلان سرفراز
ترکیه ۲۰۱۰

این روزا خیلی شعر و ترانه گوش میدم و میخوانم اما هیچ کدام امروز با این آهنگ نتونست وصف حالم باشه. خیلی عالیه. همیشه احمد کایا رو دوس داشتم و دارم. امروز این ترانه "می روم" بهانه ای شد تا یادی از احمد کایا بکنم. بهتره خودتون این ترانه را بخوانید و حالش را ببرید:

می روم    Giderim

احمد کایا   Ahmet Kaya

دیگر نمی‌توانم با تو باشم                                     Artık seninle duramam

امشب بیرون خواهم رفت                                    Bu akşam çıkar giderim

حسابم به روز قیامت                                         Hesabım kalsın mahşere

دست می‌کشم و می‌روم                                           Elimi yıkar giderim

تو به زحمت نخواهی افتاد                               Sen zahmet etme yerinden

در درونت هیچ هیاهویی به پا نمی‌کنم                Gürültü yapmam derinden

از روی انگشتانت                                             Parmaklarımın üzerinden

مثل آب روان خواهم شد                                          Su gibi akar giderim

می‌توانی برای خودت خوش باشی                           Artık sürersin bir sefa

نه جسمم مانده و نه آزاری از من                          Ne cismim kaldı ne cefa

این بار دیگر شکایت نمی‌کنم                                Şikayet etmem bu defa

دندان می‌کشم و می‌روم                                         Dişimi sıkar giderim

گمان می‌کنی تلخی‌ها به پایان می‌رسند؟               Bozar mı sandın acılar

در مصیبت رهایت  می‌کنم و می‌روم                          Belaya atlar giderim

مثل گلوله، مثل گلوله‌ی تفنگ ماوزر                     Kurşun gibi mavzer gibi

مثل کوه منفجر می‌شوم و می‌روم                        Dağ gibi patlar giderim

شده همه چیزم را از دست بدهم                        Kaybetsem bile herşeyi

این عشق را قطع کرده و می‌روم                           Bu aşkı yırtar giderim

رفتنم به آهستگی نخواهد بود                               Sinsice olmaz gidişim

به در ضربه میزنم و می‌روم                                   Kapıyı çarpar giderim

ترانه‌ای که برای تو نوشته بودم                             Sana yazdığım şarkıyı

در سازم می‌نوازم و می‌روم                              Sazımdan söker giderim

می‌دانی که گریه نمی‌کنم                                Ben ağlayamam bilirsin

چهره‌ام را تهی می‌کنم و می‌روم                         Yüzümü döker giderim

از سگ‌هایم، از پرنده‌ام                                 Köpeklerimden kuşumdan

از فرزندم می‌گذرم و می‌روم                           Yavrumdan cayar giderim

هر چه که از تو گرفته‌ام                                  Senden aldığım ne varsa

سر جایش گذاشته و می‌روم                                Yerine koyar giderim

خودم را برای تو لوس نمی‌کنم                         Ezdirmem sana kendimi

خودم را ویران کرده و می‌روم                            Gövdemi yakar giderim

نفرینت نمی‌کنم نگران نباش                           Beeddua etmem üzülme

سرم را محکم بسته و می‌روم                             Kafama sıkar giderim

پائیز همیشه برای من یادآور مدرسه و دانشگاه بوده است. بدترین روزهای زندگیم در پائیز اتفاق افتاده است. جدا شدنهایم همگی در پائیز بوده است و حتی خدمت بد دوران آموزش سربازی هم در پائیز برام اتفاق افتاده است. به همین خاطر است مث بقیه پائیز را دوس ندارم اما برای کسانی که دوسش دارن احترام قائلم . دنبال یه شعر مناسب میگشتم که این شعر اردلان بزرگوار نظرم را جلب کرد. اردلان سرفراز همیشه برایم خوب بوده است و دوستش داشته و این شعرش را نیز دوست میدارم:

پائیز

در باغ پاییزی جهان را می‌توان دید
اعدام گل‌ها را به تاراج خزان دید!

آغاز دیگر را پس از پایان هر برگ
در گردش بی‌وقفه چرخ زمان دید!

نام‌آوران را در نبردی نابرابر
مغلوب نام و زخمی یک لقمه نان دید!

پیغمبران بی پیام عصر ما را
در وحشت از بیداری چشم جوان دید!

معنای بازی‌های‌شان را روی صحنه
پشت نقاب نام این بازیگران دید!

از مردمند اما حراج مردمان را
باید که از چشمان این نامردمان دید!

تاریخ را باید نه در دفتر که درخاک
از آنچه می‌ماند بجا از استخوان دید!

دفترنویسان برده‌ی دنیا و دینند
این شیوه را باید که در تقویم‌شان دید!

در ژرفنای گورهای مانده بی‌نام
آنجا نشانی باید از نام آوران دید!

در جان هر سنگ و گیاه (لعنت آباد)
از قهرمانان می‌توان آنجا نشان دید!

رستم اگر درخوان هشتم ماند عجب نیست
ازآنچه در راه سفر از هفت خوان دید!

اردلان سرفراز

آه اگر آزادی سرودی می خواند کوچک

همچون گلوگاه ِ پرنده یی،

هیچ کجا دیواری فرو ریخته بر جای نمی ماند.

سالیان ِ بسیار نمی بایست دریافتن را

که هر ویرانه نشانی از غیاب ِ انسانی ست

که حضور ِ انسان

آبادانی است.

همچون زخمی

همه عُمر

خونابه چکنده

همچون زخمی

 همه عُمر

به دردی خشک تپنده،

به نعره یی

چشم بر جهان گشوده

به نفرتی

از خود شونده،-

غیاب ِ بزرگ چنین بود

سرگذشت ِ ویرانه چنین بود.

آه اگر آزادی سرودی می خواند

کوچک

       کوچک تر حتا

                        از گلوگاه ِ یک پرنده! 

احمد شاملوی بزرگ

گولوشلرین دونوب قالدی اوزومده

می آمدم آه چاره ای هیچ نبود

در دیده به جز ستاره ای هیچ نبود

می آمدم و بدرقه را توشه راه

غیر از دل پاره پاره ای هیچ نبود

عمران صلاحی

این شعر رو در مجموعه جدیدی که با عنوان پشت دریچه جهان، شامل اشعار منتشر نشده عمران صلاحی عزیز می باشد دیدم و هر روز زیر لب زمزمه می کنم. واقعا چقدر زود عمران رفت. عمران صلاحی زیادی شاعر بود مثل قیصر. یادشان گرامی و روحشان شاد.