استاد شهریار

پ. ن: هر کاری میکنم که بنویسم نمیتونم و خدایا شکر میکنم که هنوز شعر نمرده است و خدایا شکرتر که شهریار شاعرتر از من و بقیه بوده است و این غزل زیبا رو بسیار زیبا گفته است چقدر این غزل به حال و روز امروز من می خورد.

 ایرج میرزا

پ.ن : تعجب نکنید ایرج میرزا کم شعر برای واقعه کربلا نگفته است اما این یکی رو من بیشتر از بقیه دوست دارم و دوسش دارم. یه جورایی زیادی برای من خودمانی است و چقدر سعادت خوبی دارم که هم اسم با جوان اول کربلا هستم و این خوشبختی بزرگی است و دوستش دارم. این روزها همه کسانی که اسمهای عاشورایی دارند از همه خوشبخت ترند، حسین، زینب، اکبر، اصغر، حبیب، رقیه، سجاد، عباس، ابوالفضل و .....

خوش به سعادت همگی.

یه زمونی سروده بودم:

الله اکبر آهنگ شب ماست
یا حسین یا حسین ورد لب ماست

با شبای بدر و خیبر خفته ایم
با باکری یا حسین گفته ایم

حیف که نمیشه همشو منتشر کنم اما این بیتش رو خیلی دوس دارم.

«ازدیده به جای اشک خون می آید

دل خون شده، از دیده یرون می آید

دل خون شد از این غصه که قصه عشق

می دید که آهنگ جنون می آید»

«دکتر علی شریعتی»

گریه کن بر این غریبی

واسه چشم تر بی بی

روانه شو ای اشک من

در غم پسر بی بی

" مادرم غریبی چه سخته

وقتی که تک و تنها هستم

به چشمای تر دخترم

چه سخته که چشمامو بستم

دلم گرفته از این زمین

هوای آسمونُ دارم

بیا و بازدستامو بگیر

هوای آقاجونُ دارم"

گریه کن ای دل صادق

برای غربت عاشق

اشک بریز ای من بی کس

بر سر بغض شقایق

ببار ای ابر ترانه

جاری تر شو ای اشک غم

روضه بخوان ای پوپکم

گریه کن بر غم خاتم

" خواهرم ساعت رفتنه

موعد از هم دل کندنه

واسه وداعم گریه نکن

این سفر سرنوشت منه

داره غربتم به سر میاد

میرم که خیلی منتظرم

از نامردمیها خسته ام  

باید از این غمکده برم"

گریه کن گریه کن بر عشق

بر غم و ماتم مولا

گریه کن گریه کن بر خون

برای نوگل زهرا

اکبر یارمحمدی

پ.ن: این بار ترانه ای رو که سه سال پیش نوشته بودم رو اینجا میارم البته سه ماه پیش نیز یکی دیگه نوشته بودم اما خب نمیشه منتشرش کرد.

باز هم ذوالجناح می آید
تک و تنها ز سوی دشت نبرد
بر تنش تیرها نشسته فزون
بی خبر از خود و ز خود دلخون
می کشد شیهه از گلو بیرون
اسب مردان همیشه در آخر
بی سوار از نبرد می آید

رسول نجفیان

پی نوشت: گفتم که هنوز عاشورایی هستم این روزها و تا عاشورا این روند ادامه دارد.

آن سوی مرزهای از خود گذشتن
از کوچه های مهبط وحی
برخاک خاستگاه کبیر می گذشتند
با صلابت کوهی در گامهایشان
با قواره ی دستها
تا نهایت معراج
که خروش عاصی دریاها بود
و
حضور آذرخش بر سینه ی شب
با صداقت هزار آینه
با هزار حنجره
- سبز از عشق -
روشن تر از آفتاب
می خواندند:
«درخت را برای جنگل می خواهیم و شقایق را،
برای تغزل سرودی سرخ
در گوشهای سنگی کوه»
شکفته برلب سرود فتح
هجوم سنگپاره
و آخته خنجر خونین خصم را
تاب آوردند
بی آن که بخواهند
حتی
گلی
با نامشان بروید
آری!
مظلومانه سوختند
فرو افتادند
تا با یاد نامشان
هر شام
ستاره ای بدرخشید

افشین سرفراز

پی نوشت: گفتم که هنوز زبان شعر نمرده است در این شبهای مقدس باید یادی از شهدای این سرزمین مقدس کرد چه اونهایی که سالها پیش رفتند و چه اونها که .... هنوز عاشقانه رفتند ببخشید که نمیشه بیشتر از این گفت.

قیصر امین پور

پی نوشت: سعی میکنم به قولم عمل کنم و هر روز عاشورایی باشم. این شعر قیصر فوق العاده است. مطمئنا شعرهای نابی رو انتخاب خواهم کرد که کمتر شنیده شده اند.

استاد شهریار

پی نوشت: فعلا که به سکوت دچارم ولی خب زبان شعر را که از ما نگرفتند سعی میکنم تا عاشورا هر روز یک مطلب عاشورایی نقل کنم.

هوای گریه

دلم گرفته ای دوست! هوای گریه با من

گر از قفس گریزم، کجا روم کجا من؟
کجا روم، که راهی به گلشنی ندانم
که دیده بر گشودم به کنج تنگنا، من
نه بسته ام به کس دل، نه بسته کس به من دل
چو تخته پاره بر موج رها رها رها من
ز من هر آنکه او دور، چو دل به سینه نزدیک
به من هر آنکه نزدیک، از او جدا جدا من
نه چشم دل به سویی نه باده در سبویی
که تر کنم گلویی به یاد آشنا من
ز بودنم چه افزود؟ نبودنم چه کاهد؟
که گویدم به پاسخ که زنده ام چرا من؟
ستاره ها نهفتم در آسمان ابری
دلم گرفته ای دوست! هوای گریه با من …

سیمین بهبهانی

این غزل خانم بهبهانی رو بسیار دوس دارم و حتی با صدای همایون شجریان بیشتر می پسندم انصافا هم همایون فوق العاده اجراش کرده است با اینکه به سبک آقای گلپا بیشتر علاقه مندم اما کارهای همایون رو هم دنبال می کنم و از شنیدن صداش لذت می برم و این کارش هم به نظرم بهترین کارش است البته موقع اجرا این غزل قلع و قمع شده است ولی با این همه سیمین بهبهانی در زمانه ما یک نعمتی است که شنیدنش لذت فراوانی دارد.

بعضی از دوستان ازم گله میکنند که چرا ترانه نمینویسم، باید بگم که این روزها هوای ترانه هایم بسیار تلخ است و نمیشه زیاد تو وبلاگ گذاشت. این روزها کم می نویسم اما بهانه ای دست کسی ندهم با اینکه همیشه نوشتن رو دوس داشتم و دارم اما فعلا تا زمانی که به اهداف اولیه نرسم بهش فکر نمیکنم طرح یک فیلمنامه یک داستان بلند، چندین مورد شعر و ... اینها در ذهنم هستند اما چه کنم که به وبلاگ و ترانه معتادم و نمیتونم ترکش کنم.

در مورد طنز نوشتن هم که قولش رو دادم حتما خواهیم نوشت این جناب داش قیصر که تو تنبلی به حسن کچل سور زده است چهار صفحه با یه خط بد دستم داده که تایپش کار حضرت فیله ولی اگه خدا بخواد اگه تموم شد حتما اینجا میذارم.