...از این دردناکتر، اینکه علی در میان پیروان عاشقش نیز تنهاست!در میان امتش که همه عشق و احساس و همه فرهنگ و تاریخش را به علی سپرده است، تنهاست.او را همچون یک قهرمان بزرگ، یک معبود و یک الهه میپرستند، اما نمی شناسندش و نمیدانند که کیست؟ دردش‏ چیست؟حرفش چیست؟رنجش چیست و سکوتش چراست؟ در زبان فارسی ما هنوز نهج البلاغه ای که مردم بخوانند وجود ندارد! تنهایی مگر چیست؟ از تئاتر نویسی مانند برشت حداقل، اثر که به فارسی بسیار خوب ترجمه شده می توان نام برد، اما هنوز پس از گذشت قرنها سخن علی به زبان فارسی که نسل ما بخواند و بفهمد وجود ندارد، و هنوز ملتی که تمام هستی اش را در راه علی نثار کرده از او کلمه ای و سخنی درست نمی شناسد.

 این است که علی در اوج ستایشهایی که از او می شود مجهول مانده است.

درد علی دو گونه است:یک درد،دردی است که از زخم شمشیر ابن ملجم در فرق سرش احساس می کند و درد دیگر دردیست که او را تنها در نیمه شبهای خاموش به دل نخلستانهای اطراف مدینه کشانده و به ناله در آورده است.

ما تنها بر دردی میگریم که از شمشیر ابن ملجم در فرقش احساس میکند.

امّا این درد علی نیست!

دردی که چنان روح بزرگی را به ناله در آورده است، تنهایی است...که ما آنرا نمی شناسیم!

باید این درد را بشناسیم... نه آن درد را...

 که علی درد شمشیر را احساس نمی کند و...ما...

 درد علی را احساس نمیکنیم..."

 "قسمتی از جزوه علی تنهاست-دکتر علی شریعتی"

میلاد با سعادت مولای دل رو به همه دوستدارانش تبریک میگم و روز پدر رو به بابای نازنینم و همه پدران ایرانی تبریک میگم و امیدوارم که همیشه سرفراز و آبی باشند.

نکته: نمی خواستم مطلب امروز رو به چیزی غیر از صحبتهای دکتر شریعتی آلوده کنم اما چه کنم که بعضی وقتها نمیتونم سکوت کنم. نمیدونم چی شده که این روزها همه دارن صدر اسلام رو بازسازی و متشبه سازی می کنند، ابتدا بهتر است به اعمال خودمان و کسانی رو که متشبه سازی به بزرگان و ائمه مطهر میکنیم  نگاه کنیم و بعد بگیم کی شبیه کی است. به همین دلیل با همه احترامی که برای بعضی از دوستان داشتم هیچوقت بر چنین مطالبی نظری نگذاشتم، متاسفانه هم از دوستان هم نظر با من و هم مخالف با من از چنین روش ناپسندی در نوشته هایشان استفاده می کنند که من قصد ندارم یادی از آنها کنم. دلیل این حرفم این است کسانی که در این کشور زندگی می کنند مسلمان هستند و معتقد به دین محمد(ص) و فرزندانش پس کسی حق ندارد آنها را به نام خود مصادره بکنند. وقتی کسی میگه اشهد ان لا اله الا الله و اشهد ان محمدا رسول الله و اشهد ان علیا ولی الله یعنی اینکه کسی حق نداره بگه که تو کافری یا مرتد، دین اسلام مثل مسیحیت نیست که با غسل تعمید یا مثل یهودیت با حضور در کنیسه و یا مثل زرتشتی در حضور موبد اعظم بهش وارد بشی. آغوش اسلام به روی همه باز است و سند این دین رو خدا و محمد (ع) به نام کسی نزده است. آقایون و خانومهای محترم لطفا به این خط قرمز وارد نشین. من مثل معلم شهیدم سنی محمدی و شیعه علوی هستم و با وجود اسطوره هایی نظیر فاطمه و حسن و حسین و زینب نیازی به آشیل و هرکول و زئوس ندارم. اینبار بخواهم صحبت کنم مطمئن باش همان گونه که زینب (س) یزید را رسوا به راه مولایم خواهم رفت. هنوز بیرق سرخ حسین تو کربلا به نشانه خونخواهی از یزیدیان پائین کشیده نشده است پس خواهش میکنم دست از متشبه سازی بردارید. کلبه گلی فاطمه و علی و فرزندانشان به نام شماها نیست بلکه به نام دلهایی است که بی ریا و بدون داد و بیداد و بدون مهر داغ بر پیشانی هاشون به دین محمد (ص) مومن هستند.

در ضمن یک توصیه به همه دوستداران مولا علی دارم اونم اینه که این روزها اگر توانستید کتابهای ابوذر و سلمان پاک دکتر شریعتی را یک بار دیگر مطالعه کنید شاید بدانیم که چرا به پیرو راه این بزرگمرد تاریخ هستیم.